Trudno mówić o Bieszczadach inaczej, niż o miejscu magicznym, tajemniczym i totalnie urzekającym swoim malowniczym pięknem. Kraina ta jest idealnym miejscem dla osób poszukujących oddechu od codziennego zgiełku i relaksującego kontaktu z naturą.
Kiedy pomyślimy o Bieszczadach, oczom naszej wyobraźni ukazują się łagodne grzbiety górskie, porośnięte kołyszącymi się łąkami. Połoniny to charakterystyczny i unikatowy w skali kraju element bieszczadzkiego krajobrazu. Są one zlokalizowane powyżej linii lasów, dzięki czemu każdy wędrowiec może do woli rozkoszować się tutejszymi wspaniałymi panoramami. Do najbardziej znanych bieszczadzkich połonin należą Połonina Wetlińska z bajkowym schroniskiem Chatką Puchatka oraz sąsiadująca z nią Połonina Caryńska. Z ich szczytów, a także z Tarnicy – najwyższego wzniesienia w Bieszczadach (1346 m n.p.m.), w bezchmurne dni dojrzeć można oddalone o ponad 200 km miniaturowe łańcuchy Tatr.
Bieszczady wyróżniają się nie tylko wspaniałymi krajobrazami, ale również unikalną dziką przyrodą. W karpackiej puszczy mieszkają niedźwiedzie brunatne, watahy wilków, okazałe jelenie karpackie i trzymające się na uboczu imponujące żubry i rysie. Do najbardziej interesujących ptaków należą: jarząbek – krewniak kuropatwy, majestatyczny orzeł przedni oraz puszczyk uralski, uznawany za relikt epoki lodowcowej. Przypuszcza się, że na terenie Europy żyje tylko 600-800 par tych niezwykle pięknych osobników. Wśród zwierząt oswojonych warto zwrócić uwagę na górskie konie huculskie. W przeszłości te małe, ale niezwykle odporne i silne zwierzęta były niezwykle pomocne przy transporcie i pracy w niekorzystnych górskich warunkach. Rasa huculska po długim okresie zapomnienia obecnie znów staje się popularna, a w bieszczadzkich stadninach pojawia się coraz więcej tych uroczych koników.
Obszar, który charakteryzuje się największymi walorami przyrodniczo – krajobrazowymi w 1973 r. objęty został ochroną w postaci Bieszczadzkiego Parku Narodowego.
Do najcenniejszych skarbów kultury materialnej Bieszczad, należą zabytkowe cerkwie. Istnieje tutaj Szlak Architektury Drewnianej, prowadzący do kilkunastu prawosławnych świątyń. Tutejsze cerkwie to prawdziwe perły architektoniczne, będące świadectwem dziejów kulturowych. W zachodniej części Bieszczad, która zamieszkana była przez Łemczyków, cerkwie są trójdzielne i wyróżniają się smukłymi kopułami. Przykładami stylu łemkowskiego są świątynie w Rzepedzi, Turzańsku i Radoszycach. Charakterystyczną cechą cerkwi bojkowskiej są przysadziste kopuły, a dzieło budownictwa tego typu podziwiać możemy podziwiać w Smolniku. Huculskie i ukraińskie wpływy przejawiają się w krzyżowym planie świątyń, wzniesionych w Hoszowie i Bystrem. Szczególną uwagę warto zwrócić także na cerkwie w Żłobku, Równi, Michniowcu i Czarnej, w których zachował się oryginalny ikonostas.
Wśród najciekawszych bieszczadzkich miejscowości wyróżnić należy Lesko, nazywane bramą Bieszczad. W mieście o niezwykle bogatej, wielokulturowej przeszłości znajduje się wiele interesujących obiektów: zamek magnackiego rodu Kmitów z XVI w., eklektyczny ratusz, gotycki kościół Nawiedzenia NMP z XVII w., synagoga z XVIII w. i jeden z najstarszych kirkutów w
polsce. Warto również odwiedzić miejscowości uzdrowiskowe. Należy do nich Komańcza – otoczona
górami i wyróżniająca się leczniczym mikroklimatem i występowaniem źródeł wód mineralnych. Ciekawostką jest fakt, że w tutejszym klasztorze na zesłaniu przebywał prymas kardynał Wyszyński. W Komańczy znajduje się również cerkiew oraz kilka starych łemkowskich zagród. Innym znanym bieszczadzkim uzdrowiskiem jest Polańczyk położony nad Jeziorem Solińskim. Wyróżnia go malownicze położenie, dobrze przygotowana baza sportowo - rekreacyjna, a także sanktuarium Matki Bożej Pięknej Miłości. Jezioro Solińskie nazywane także Bieszczadzkim Morzem, powstało w wyniku budowy zapory na rzecze San. Zalew urzeka turystów niezwykle malowniczym położeniem, urozmaiconą linią brzegową oraz czystością wód i otaczającej je przyrody.
